نا آرامی در کردستان عراق،مقوله‌ی قابل پیش بینی…

دیار و نادیار

مسئله قدرت و حکومت همیشه در لابه لای تاریخ بانی جنگ و جدل و کشت و کشتارهایی بوده است و هست،ملت کرد و احزاب کردی نیز از این قاعده مستثنی نیستند.

 بعد از سقوط رژیم بعث و تشکیل اقلیم خود مختار کردستان عراق،مسعود بارزانی به عنوان رهبر اقلیم کردستان عراق مشخص شد و از آن وقت تا حال حاضر در این جایگاه قرار دارد به هیچ شرطی حاضر نیست که مقام خود را از دست بدهد.این مسئله بارها باعث به وجود آمدن تنش میان گروههای موجود در اقلیم کردستان و تشکیل تظاهرات و انتفاضه هایی در شهرهای مختلف کردستان عراق شده است.

 در تازه ترین مورد چند روز اخیر مردم شهرهای مختلف اقلیم به خیابان ها ریخته و با سر دادن شعارهایی همچون(مرگ بر دیکتاتور،مرگ بر بارزانی و)خواهان بهبود وضعیت بحرانی اقتصاد در اقلیم کردستان و پایان قدرت بارزانی هستند.معلم ها و کارمندان حکومتی مدت سه تا چهار ماه است که حقوق خود را دریافت نکرده اند و این در حالی است که حکومت اقلیم روزانه بیش از ۶۰۰ هزار بشکه نفت به صورت مستقل به فروش می رساند که با این وجود با کسری بودجه ی زیادی روبه رو شده اند و با وجود این ها وقت قانونی رهبر اقلیم ماه هاست که به پایان رسیده است و هنوز نتوانسته اند که جانشینی برای مسعود بارزانی تعیین کنند.

 این مسائل باعث خشمگین شدن مردم شده و آن ها را به خیابان ها کشانده است که متاسفانه تا حالا تلفاتی نیز داده اند که از طرف کادرهای پارتی به سوی مردم تیراندازی شده و چندین نفر کشته شده اند.در شهرهای مختلف مقرهای پارتی آتش زده شد و این مسئله به خوبی آشکار می سازد که مردم نیز می دانند که بانی تمامی بحران ها و فسادهای مالی اقلیم حزب بارزانی است و تا حل شدن تمامی مشکلات مردم و روشن شدن قضیه ی جانشینی بارزانی،مردم از خواسته های خود کوتاه نمی آیند.

 در میان این ناآرامی ها نقش و جایگاه پ.ک.ک و پژاک به خوبی دیده می شود،مردم معترض در حین آتش زدن مقرهای بارزانی شعارهای(زنده باد اوجالان و…) سر می دهند،آشکار است که پ.ک.ک دشمن دیرینه ی بارزانی هستند ولی در این ناآرامی ها به دنبال چه هستند؟؟؟در آینده روشن خواهد شد.

نخستین نفری باشید که برای این مطلب نظر ارسال می‌کند.!

نظر خود را ارسال کنید

ایمیل شما منتشر نخواهد شد.