کتاب «حزب دمکرات کردستان ایران»- قسمت ششم+ تصاویر تاریخی

دیار و نادیار

فصل نوزدهم – اختلاف و جدایی در حزب
در ادامه به علل اختلاف و جدایی هایی افراد حزب می پردازد.
در ۲۵ خرداد ۵۹، هفت تن از اعضای کمیته مرکزی حزب دمکرات با انتشار اطلاعیه ای اعلام کردند که در اعتراض به انحراف کمیته مرکزی از مصوبات کنگره چهارم از این کمیته کناره می گیرند.
غنی بلوریان سالیان دراز در زندان بود و از همین رو از عمق وابستگی حزب دمکرات به رژیم بعث اطلاعی نداشت و نمی دانست که آنان از آن رژیم بعثی مواجب و مقرری دریافت می کنند. غنی بلوریان کمی بعد توضیح داد که اقدام آنان انشعاب نیست بلکه جدا کردن صف خود از صف کمیته مرکزی است؛ وی همچنین گفت گروهی از افسران فراری زمان شاه با اطلاع و موافقت رهبری حزب در میان پیشمرگان هستند و این قابل پذیرش نیست.
واکنش کمیته مرکزی حزب دمکرات به بیانیه انشعابیون آکنده از خشم و نفرت بود.
انشعاب، آغاز فرایند جنگ لفظی دو جناح شد. در آستانه حمله رژیم صدام به ایران ، حزب دمکرات به واحدهای مختلف ارتش در کرمانشاه و کامیاران و … حمله کردند. حزب دمکرات بر این باور بود که با تهاجم هر چه بیشتر امتیازات بیشتری به دست خواهد آورد.
در اولین روز شهریور ۱۳۵۹ ، تجاوز هواپیماهای شکاری عراق به خاک ایران بارها تکرار شد . ارتش عراق ناگهان در ۳۱ شهریور از چند محور به خاک ایران حمله ور شد و بخش های وسیعی از مناطق غرب و جنوب ایران را تصرف نمود.
دیار و نادیار
تشکیل دولت در کردستان آرزوی دیرین حزب دمکرات بود. اکنون زمان تحقق آن رویا فرا رسیده بود. حزب دمکرات با نزدیک به یک هزار پیشمرگه به ارومیه حمله می کند تا پشت جبهه پادگانهای شمال کردستان را درگیر نماید و هم زمان با آن ارتش عراق از مرز پیرانشهر عبور نموده و نیروهای دمکرات با کمک مستشاران عراقی پادگانهای مزبور را محاصره می کنند.
ده روز پس از حمله عراق به خاک ایران حزب دمکرات با انتشار بیانیه اظهار داشت در صورتی که طرح شش ماده ای حزب از جانب جمهوری اسلامی پذیرفته شود و پاسداران غیربومی و جاش ها از کردستان فراخوانده شوند، پیشمرگان حزب عملیاتشان را بر ضدارتش و پاسداران متوقف کرده و در کنار آنان آماده جانبازی برای استقلال کشور خواهند بود.
حزب دمکرات نه تنها برای نیروهای دولتی بلکه برای کردهای وفادار به حکومت مرکزی نیز جایی در کردستان قابل نبود. اکبری شاندیز به عنوان مسئول شاخه کردستان نیز تأیید می کند که «مردم از ترس حزب جرأت اظهار نظر ندارند.»
از اوائل سال ۶۰، حزب خود را آماده می کرد تا در پناه ارتش عراق بخشی از کردستان را منطقه آزاد اعلام کرده و دولت خود را در آنجا مستقر سازد.
دیار و نادیار
فصل بیستم – پیاده نظام ارتش صدام
اوضاع سیاسی کشور رو به نارآرامی گذاشته بود و این فرصتی برای حزب فراهم ساخت تا در برخی مناطق عملیات نظامی خود را شدت بخشد. همه شواهد از حرکت شتابان کشور به سوی بحرانی هولناک، عمیق و فراگیر حکایت می کرد. حزب دمکرات با مشاهده این شواهد به تحرکات نظامی خود افزود. در بیستم خرداد ماه ۱۳۶۰، یعنی همان روز که بنی صدر از فرماندهی کل قوا عزل شد، حزب خبر داد: «هم اکنون در سقز و بانه در بوکان و مهاباد و دره قاسملو تلفات سنگینی به نیروهای مسلح سرکوبگر وارد آمده پیشمرگان قهزمان کردستان به پشتیبانی مردم زحمت کش همه جا آنان را به عقب نشینی ودار نموده اند.»
دفتر سیاسی حزب در این بیانیه از بنی صدر خواست به کردستان بگریزد. در ۲۲ خرداد بنی صدر با انتشار بیانیه ای مردم را به مبارزه علیه حاکمیت فراخواند. روز شنبه ۳۰ خرداد مجلس شورای اسلامی به عدم کفایت سیاسی بنی صدر رأی داد. در بعدازظهر آن روز سازمان مجاهدین خلق هواداران خود را که «میلیشیا» نام نهاده بود با سلاح سرد راهی خیابان کرد تا به نفع رئیس جمهور تظاهرات کنند.
از آن پس سازمان مجاهدین خلق وارد فاز نظامی شد. حزب دمکرات پیشاپیش خود را برای چنین روزهایی آماده ساخته بود. تشکیل جبهه براندازی در نیمه دوم سال ۵۹ صورت گرفت. ارگان رسمی حزب دمکرات و عبدالله حسن زاده نیز به دیدار قاسملو با نماینده مجاهدین در زمستان سال ۱۳۵۹ در خارج از کشور و گشوده شدن صفحه تازه در روابط این دو تشکیلات اشاره کرده اند.
قبلاٌ نیز اکبری شاندیز گفته بود که «حزب دمکرات در برنامه تجاوز رژیم صدام حسین به ایران جای مشخصی را اشغال کرده و عملیات حزب دمکرات در هماهنگی کامل با عملیات ارتش عراق است. این بار حزب دمکرات در برنامه سازمان مجاهدین خلق جای مشخصی را اشغال کرده بود و عملیات حزب و سازمان در هماهنگی کامل با یکدیگر بود. حزب امید داشت که سازمان مجاهدین خلق بتواند به سرعت و سهولت جمهوری اسلامی را سرنگون کند.
کمی بعد، رجوی و بنی صدر در پاریس «شورای ملی مقاومت» را تشکیل دادند. هدف از تشکیل شورا، جلب همکاری دیگر سازمانها، گروه ها و افراد به منظور ایجاد هماهنگی برای براندازی جمهوری اسلامی بود. از حزب دمکرات نیز دعوت شد که به شورای ملی مقاومت بپیوندد. قاسملو موافقت حزب دمکرات را با عضویت در شورای ملی مقاومت اعلام کرد.
در اواخر مهر ماه ۶۰، نارضایتی عمیق و دیرپای مردم از جنگ و همکاری کامل حزب دمکرات و کومله با متجاوزان بعثی و علنی شدن اختلاف های حزب دمکرات و کومله از مقبولیت این گروه ها به سرعت کاست و موجب جدایی بسیاری از افراد از کومله و دمکرات شدبه طوری که کومله و دمکرات برای تأمین نیروهای خود فراخوان عمومی دادند.
در این شرایط و در تاریخ پانزدهم آذر سال ۱۳۶۰، حزب دمکرات کنگره پنجم خود را برگزار کرد. کنگره دو مصوبه داشت: ۱- پیوستن به شورای ملی مقاومت . ۲- تعیین شعار سرنگونی رژیم به عنوان هدف راهبردی حزب
اعضای دفتر سیاسی نیز به شرح ذیل توسط کمیته مرکزی برگزیده شدند:
۱- عبدالرحمن قاسملو؛ ۲- صادق شرفکندی؛ ۳- مصطفی هجری؛ ۴- مصطفی شلماشی؛ ۵- جلیل گادانی؛ ۶- فتاح کاویان؛ ۷- عبدالله حسن زاده
دیار و نادیار

نخستین نفری باشید که برای این مطلب نظر ارسال می‌کند.!

نظر خود را ارسال کنید

ایمیل شما منتشر نخواهد شد.